بهار عاشق بود و زمين معشوق عشق بی تابی می آورد و بهار
بی تاب بود
زمين اما آرام و سنگين و صبور ....
و بهار پرده از عاشقی برداشت . آن هنگام كه رازش عظيم گشت
و عشقش مهيب و جهان حيرت كرد .....
خاك جان يافته است نكند سنگ شوي نكند بااين همه شور دلتنگ شوي
باز كن پنجره هارا وبهاران را باوركن
كنار سفره هفت سين براي من هم دعا كن.
شاد باشيد و هميشه بهاري