اثر گذر زمان و شدت دوست داشتن هایمان شاید برای برخی بی اهمیت باشه

اما این یک حقیقت محضه .

اینکه بیایی و بگی و بنویسی که باو بکش بیرون ... دوست عزیزم ، ارزش دوست داشتن به اصرار داشتنشه

قشنگ ترین قسمت دوست داشتن اونجاییه که بی طرفانه دوستش داری

اونجایی که بدون چشم داشت به بازخورد ، دوستش داری .

اونجایی که حتی اگه خودش هم نمیخواد ، ولی تو بازم دوستش داری

چون اون لایق دوست داشته شدنه

حتی اگه اون هم بهت بهایی نده

چه اشکالی داره ...

مگه اینجا مسابقه است یا مدل بده و بستانی داریم ؟

نه

دوست داشتنی رو میشه گفت حقیقی که حتی گذر زمان هم کمش نکنه

که حتی بی مهری و بی محلی و نادیده گرفتن ها هم کمش نکنه

اونجایی که حتی خودش بهت فکر نمیکنه و تو بهش فکر کنی . . . اون میشه اون دوست داشتنی که دو تن

تبدیل میشن به یک من . . .

بله اینگونه است دوست عزیز،

امیدوارم تو هم یکروزی این مدل دوست داشتن یا دوست داشته شدن رو تجربه کنی

برای تو بهترین ها رو میخوام

و برای خودم صبر بر این مصیبت عظیم ....